Αναχρονιστικός συνδικαλισμός

1
Αναχρονιστικός-συνδικαλισμός

Κάποτε ο Χένρι Κίσινγκερ είχε σαρκάσει πως «το 90% των πολιτικών βγάζει το κακό όνομα στο υπόλοιπο 10%». Με τους εκπαιδευτικούς ισχύει το αντίστροφο. Το 1% των συνδικαλιστών βγάζει το κακό όνομα στο 99% των μελών τους. Κι αυτό, διότι παρά τις κραυγές και τις οιμωγές της ΟΛΜΕ και άλλων συναφών σωματείων, το σύνολο των δασκάλων και καθηγητών (137.580) δήλωσε συμμετοχή στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση, έτσι ώστε να αναπληρωθούν κάποια μαθήματα κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης.

Είναι ένα πρωτόγνωρο πείραμα σε εποχές ανάγκης και γι’ αυτό υπάρχουν πολλά προβλήματα. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της «Κ», μόνο 255.801 μαθητές από τις δύο βαθμίδες, ποσοστό 20% από το 1,3 εκατ. μαθητών εγγράφηκαν, αλλά από το υπουργείο Παιδείας ανακοινώθηκε ότι «χθες (23.3.2020) υπήρξαν 20.851 νέες εγγραφές και, με βάση τα στοιχεία, ο ρυθμός εγγραφής των μαθητών στο Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο κρίνεται ικανοποιητικός».

Πριν όμως φτάσουμε στην ομόθυμη στήριξη των εκπαιδευτικών, ακούσαμε τις γνωστές αντιδραστικές κορώνες των συνδικαλιστών. Η ΟΛΜΕ θεώρησε «απαράδεκτο να εξαγγέλλονται “μέτρα” από την υπουργό Παιδείας στα ΜΜΕ, χωρίς, για άλλη μία φορά, να έχει προηγηθεί διάλογος για αυτά». Δεν διευκρίνισε αν ο διάλογος θα πρέπει να γίνει εκ του σύνεγγυς ή εξ αποστάσεως. Δήλωσε δε ότι «χωρίς υποδομές, χωρίς σχεδιασμό, χωρίς μαθησιακό υλικό, χωρίς καλή γνώση του οποιουδήποτε εργαλείου τόσο των διδασκόντων όσο και των μαθητών δεν μπορεί να υπάρξει εξ αποστάσεως εκπαίδευση με σοβαρότητα και υπευθυνότητα». Να υπενθυμίσουμε ότι το ημερολόγιο γράφει 2020. Ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ Θεόδωρος Τσούχλος υποβάθμισε τους εκπαιδευτικούς δηλώνοντας ότι κάποιοι «δεν γνωρίζουν πώς να χειρίζονται τους υπολογιστές» –το 2020, ξανατονίζουμε– αλλά αρνήθηκε το ενδεχόμενο παροχής βοήθειας που θα μπορούσαν να προσφέρουν αφιλοκερδώς ιδιωτικές εταιρείες για να λυθούν άμεσα τα προβλήματα, λέγοντας πως όλες αυτές οι ενέργειες μάχονται το δημόσιο σύστημα της Παιδείας (20.3.2020).

Το Σωματείο Μισθωτών Εκπαιδευτικών Θεσσαλονίκης το ’ριξε στην… ισότητα. Σε ανακοίνωσή του τονίζει ότι «δεν έχουν όλα τα φροντιστήρια τη δυνατότητα παροχής τέτοιων υπηρεσιών (και κυρίως σε καμιά περίπτωση δεν την έχουν όλα τα σχολεία και άρα όλοι οι μαθητές). Επομένως πρόκειται για μια ακόμη ανισομερή πρόσβαση στο δικαίωμα στη μόρφωση» (20.3.2020). Να σημειώσουμε ότι η ύπαρξη των φροντιστηρίων από μόνη της είναι «ανισομερής πρόσβαση στο δικαίωμα στη μόρφωση».

Τούτον τον καιρό διάφοροι εξ ευωνύμων διακινούν στα social media το (απειλητικό;) σύνθημα #ΜετάΘαΛογιαριστούμε. Δεν ξέρουμε τι εννοούν, αλλά καλό είναι, με την εμπειρία των εκπαιδευτικών, να λογαριάσουμε τι εκπροσωπούν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες. Οχι μόνο αν συνάδουν με την εποχή τους, αλλά και αν και κατά πόσον αντιπροσωπεύουν τα μέλη τους.

ΠΗΓΗ: