Η τελευταία άνοδος στο πρώτο σκαλί του βάθρου για τις «γοργόνες»!

3
Η-τελευταία-άνοδος-στο-πρώτο-σκαλί-του-βάθρου-για-τις-«γοργόνες»!

Το ημερολόγιο έγραφε 24 Μαρτίου 2018. Είμαστε στην πόλη Ποντεβέρδα.Μια μικρή πόλη, που την αγγίζει ο ατλαντικός ωκεανός, στην δυτική Ισπανία. 

Η LEN αποφασίζει να εμπιστευτεί την πόλη της Ισπανίας, μιας χώρας που σήμερα βιώνει τις χειρότερες ημέρες της λόγω του κορονοϊού (covid-19), για να διοργανώσει την τελική φάση του Europa Cup (πόλο γυναικών). 

Η Ελλάδα έχει τερματίσει πρώτη στον όμιλο της και παίζει απευθείας στα ημιτελικά. Κερδίζει την Ολλανδία, η οποία λίγους μήνες αργότερα στη Βαρκελώνη την κέρδισε και της πήρε το χρυσό στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, και φτάνει στον τελικό. 

Εκεί τα κορίτσια του Γιώργου Μορφέση νικούν με 9-8 τη Ρωσία και κατακτούν το 1ο χρυσό μετάλλιο στην ιστορία της διοργάνωσης και συνάμα το τελευταίο τους στην έως τώρα ιστορία τους. 

Ήταν 24η Μαρτίου και στον τελικό είχαν παίξει οι: Κούβδου, Τσουκαλά , Διαμαντοπούλου Β. , Ελευθεριάδου , Πλευρίτου Μ., Αβραμίδου, Ασημάκη, Πάτρα, Χυδηριώτη , Καλαργυρού , Πλευρίτου Ελ. Ξενάκη ,Διαμαντοπούλου Χ. Η Χρυσή Διαμαντοπούλου ήταν η κορυφαία τερματοφύλακας του τουρνουά και αυτή η ομάδα γράφει ξανά ιστορία. 

Δυο χρόνια μετά, τέτοια ημέρα, μιλήσαμε με τον τότε ομοσπονδιακό προπονητή Γιώργο Μορφέση όχι μονάχα για τον θρίαμβο στην Ισπανία αλλά και την πορεία της εθνικής ομάδας από βάθρο σε βάθρο. 

«Ήταν άλλη μια σπουδαία στιγμή γι’ αυτή την ομάδα. Είχαμε πάρει θυμάμαι την 1η θέση στον όμιλο και παίξαμε στην τελική φάση απευθείας στα ημιτελικά. Όλοι οι μεγάλοι μας αντίπαλοι ήταν εκεί. Ήταν η χρονιά που η ομάδα κατέκτησε τρία μετάλλια. Το χρυσό στο Europa Cup, το ασημένιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και το χάλκινο στους Μεσογειακούς. Ήταν ανανεωμένη η ομάδα. Είχε σταματήσει η Φιλιώ (Μανωλιουδάκη) είχαν μείνει πολλά έμπειρα κορίτσια όπως η Ασημάκη και η Αβραμίδου αλλά είχαμε και πολλά νέα πρόσωπα», σημειώνει στην αρχή της αφήγησης του ο Γιώργος Μορφέσης. 

Ο κόουτς με καταγωηή από τον Πειραιά που δηλώνει υπερήφανα ότι είναι Εθνικός έχει πίσω του μια καριέρα που δεν είχε καν ονειρευτεί. Ήταν εκεί πρώτα ως βοηθός και μετά ως πρώτος στις μεγάλες στιγμές της εθνικής γυναικών. Στο ασημένιο Ολυμπιακό μετάλλιο, στο χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα αλλά και στο World League, στα τρία ασημένια σε Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και σε τόσα άλλα… 

Δεν μπορεί θα υπάρχει κάποιο μυστικό για όλες αυτές τις επιτυχίες. όχι τις δικές του αλλά της ομάδας. «Υπάρχει.Δουλέψαμε σκληρά. Δεν το βάλαμε κάτω. Υπήρχε πλάνο στα σωματεία, στην ομοσπονδία και ήταν μια μεγάλη όλων. Η αλήθεια είναι ότι δούλεψα με σπουδαίες φουρνιές παικτριών. Τεράστιες παίκτριες. Μην αναφέρω ονόματα, θα αδικήσω κάποια. Ο συναγωνισμός ήταν τεράστιος στην εθνική γυναικών. Να σου θυμίσω ότι η Αντωνάκου αλλά και η Πάτερου που ήταν πολύ καλές μονάδες το 2004 έμειναν εκτός Ολυμπιακής ομάδας; Να σου πω ότι στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο η Ασημάκη ήταν στην αποστολή ως περιφερειακή αφού είχαμε ήδη 2 φουναριστές. Την Βούλα (Κοζομπόλη) και τη Γιούλη (Λαρά); Υπήρχε δίψα μεγάλη για διάκριση και ποτέ δεν πήγαμε πουθενά με ψηλά το κεφάλι. Όταν κατακτήσαμε το Παγκόσμιο στην Κίνα κανένας μας δεν είχε ταξιδέψει στη Σανγκάη με τέτοιες βλέψεις. Ξέραμε ότι έχουμε μια σπουδαία ομάδα. Ότι μπορούμε να πετύχουμε το θαύμα το καταλάβαμε στην πορεία», σημειώνει αρχικά και συνεχίζει: «Το πόλο γυναικών στην Ελλάδα έχει τεράστια ιστορία σε εθνικό και σωματειακό επίπεδο. Έχουν κερδίσει ευρωπαϊκούς τίτλους. Πρώτα η Βουλιαγμένη και η Γλυφάδα και μετά ο Ολυμπιακός και ο Εθνικός. Ήταν και είναι τιμή για κάθε παίκτρια να παίζει στην εθνική ομάδα. Ναι είχα την ευτυχια να είμαι μέσα σ’ όλα τα μετάλλια. Πρώτα σαν συνεργάτης του Κούλη Ιωσηφίδη και μετά ως πρώτος. Ήταν μεγάλο σχολείο ο Κούλης. Τώρα όλοι βλέπουμε ότι σ’ αυτά που έλεγε και έκανε τότε είχε απόλυτο δίκαιο. Ήταν μεγάλο το βάρος τότε για μένα να είμαι ο αντικαταστάτης του στην εθνική ομάδα. Τεράστια προσωπικότητα. Κοίτα από το 2004 έως το 2018 σχεδόν κάθε χρόνο κερδίζαμε μετάλλιο». 

ΠΗΓΗ: