Μνημονεύοντας το μνημόνιο

2
Μνημονεύοντας-το-μνημόνιο

Τελικά αποδεικνύεται ότι δεν μπορούμε να κάνουμε μόνοι μας κουμάντο στον τόπο μας. Κι αν για το οικονομικό μνημόνιο υπήρχαν κάποιες υπόνοιες πως η όλη διαδικασία ήταν προσχεδιασμένη για να εξυπηρετηθούν ορισμένα συμφέροντα, το ποδοσφαιρικό μνημόνιο μάλλον ήταν απαραίτητο, επειδή δεν μπορώ να σκεφτώ πως FIFA και UEFA έχουν κάτι να κερδίσουν από αυτό.

Το ζητούμενο πλέον είναι αν θα μπορέσουν τα ξένα αφεντικά να επαναφέρουν, επιτέλους, την αξιοπιστία και την αξιοκρατία σε αυτόν τον ταλαιπωρημένο εδώ και δεκαετίες χώρο. Γιατί, αν κρίνουμε από τις μέχρι σήμερα παρεμβάσεις τους, μάλλον χειροτέρεψαν την κατάσταση.

Εκείνο που ζητάει ο Ελληνας φίλαθλος είναι η εφαρμογή των νόμων. Τίποτα περισσότερο ή τίποτα λιγότερο. Οπως ακριβώς συνέβη με την περίπτωση της Μάντσεστερ Σίτι. Να μην υπάρχουν «χαρισματικές» αποφάσεις, ούτε επειδή το όνομα του συλλόγου είναι ιστορικό, ούτε αν το αφεντικό έχει δουλειές με το δημόσιο, ούτε αν ανήκει στην κυβερνητική παράταξη και ούτε φυσικά να υπάρχει η αστεία δικαιολογία του «πολιτικού κόστους».

Βέβαια, για να μπορέσουν να εφαρμοστούν τα συμφωνηθέντα, θα πρέπει να βρεθούν και τα πρόσωπα που θα μπορέσουν να το πετύχουν. Επιπροσθέτως, χρειάζεται και ο «μπαμπούλας», που σε περίπτωση παρέκκλισης από τη «γραμμή» θα απειλεί με τις επιπτώσεις.

Στην περίπτωση του οικονομικού μνημονίου ήταν το κλείσιμο της κάνουλας με τα ευρώ. Σε αυτήν είναι ο αποκλεισμός των ομάδων μας από τις ευρωπαϊκές και παγκόσμιες διοργανώσεις. Ομως, πόσο δίκαιο θα είναι αν για τις παρατυπίες ή ανομίες κάποιων τιμωρηθεί σύσσωμο το ελληνικό ποδόσφαιρο;

Γιατί ήδη υπάρχει το προηγούμενο, αφού για τον κακό χειρισμό των οικονομικών της χώρας μας από ορισμένους, την πλήρωσαν οι ασθενέστεροι οικονομικά Ελληνες και όχι οι υπεύθυνοι.

ΠΗΓΗ: