Ένα επίσημο ματς προετοιμασίας

0
4
Ένα-επίσημο-ματς-προετοιμασίας

Οι Κασσάνδρες που προφήτευσαν ότι η φετινή σεζόν στην Εuroleague εγκυμονεί χαμλό βαρομετρικό επαληθεύτηκαν από την πρώτη κιόλας βραδιά.

Ο Ολυμπιακός ηττήθηκε γηπεδούχος με θύτη μία από τις μετριότερες ομάδες της διοργάνωσης και η αισιοδοξία των πρώτων ημερών σκόρπισε στους τέσσερις ανέμους.

Ο πέμπτος ήρθε από τον Βόσπορο και υπενθύμισε ότι ο Σεπτέμβρης (και η 1η του Οκτώβρη) δεν μπορεί να είναι κριτήριο για όσα θα ακολουθήσουν τον χειμώνα.

Εάν μπορεί να ηττηθεί στην έδρα της η 1η από τη 18η της προηγούμενς διοργάνωσης, όλα γίνονται και όλα επιτρέπονται. Στον αθλητισμό και ειδικότερα στο μπάσκετ, η λογική είναι το πρώτο θύμα της πανδημίας.

Ο Ολυμπιακός της πρεμιέρας ήταν ίδιος και απαράλλαχτος με τον Ολυμπιακό των φιλικών αγώνων: μία ομάδα που δεν έχει βρει τη χημεία της και ακόμα ψάχνεται, σαν να είναι Σεπτέμβρης. Που είναι.

Παγιδευμένος κάπου ανάμεσα στην εποχή Σπανούλη και στην εποχή Σλούκα, στην πραγματικότητα δεν είναι σήμερα ούτε ομάδα Σπανούλη ούτε ομάδα Σλούκα.

Τη χαμένη ισορροπία προσπάθησε να την ισοσκελίσει με χαμαλίκι, και το πέτυχε εν μέρει, αλλά 9 πόντοι σε μία περίοδο δεν φτάνουν για να ισοφαρίσουν μία πυρηνική καταστροφή.

Μετά το 30ο λεπτό, ο Ολυμπιακός σούταρε 3/10 τρίποντα, 0/8 τρίποντα και 3/3 βολές. Σπατάλησε 5 επιθετικά ριμπάουντ και υπέπεσε σε ένα λάθος.

Πόσες τρύπες να κλείσει η άμυνα και πόσες δεξαμενές να γεμίσει ο ιδρώτας, όταν η μπάλα δεν μπαίνει στο καλάθι;

Οι δύο βολές του 20χρονου Γιακουμπάιτις (που αν τον είχαμε εμείς θα τον θεωρούσαμε νέα μεγάλη ελπίδα του ελληνισμού και θα τον τυλίγαμε σε βαμβάκι για να τον προστατεύσουμε) έδωσαν στη Ζαλγκίρις το πρώτο της προβάδισμα μετά από 20 λεπτά «κόκκινης» κυριαρχίας.

Ομάδα που τελειώνει ένα εντός έδρας παιχνίδι με ενεργητικό 67 πόντων δεν μπορεί να τα βάλει με κανέναν παρά μόνο με τον κακό εαυτό της.

O Γιώργος Μπαρτζώκας φάνηκε να χρησιμοποιεί το ματς ως σουαρέ προετοιμασίας, σαν να ένιωθε βέβαιος για τη νίκη. Ως μη όφειλε.

Ειδάλλως δεν θα χρησιμοποιούσε τον Χαραλαμπόπουλο στο βασικό σχήμα ούτε θα περιόριζε τους Πρίντεζη, Παπανικολάου σε 10-15 λεπτά συμμετοχής.

Η εικόνα του Ολυμπιακού ήταν κάπως χαοτική από τα πρώτα κιόλας λεπτά, τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση. Όσο περνούσε η ώρα, η κατάσταση χειροτέρευε.

Ο Κώστας Σλούκας είχε στο πλευρό του παρτενέρ των οποίων τα χούγια δεν γνώριζε, ενώ ο Ζαν-Σαρλ έπαιξε το πρώτο δεκάλεπτο ως βασικό «τεσσάρι» και αποσύρθηκε το παιχνίδι, μάλλον λόγω τραυματισμού.

Ο Χάρισον πέτυχε τους πρώτους 8 πόντους και δεν ξανακούμπησε τη μπάλα. Ο μοναδικός παίκτης που χρεώθηκε τον ρόλο για τον οποίο αποκτήθηκε ήταν ο Μάρτιν (που ωστόσο χτύπησε στο δάχτυλο), ενώ η συνύπαρξη των Σλούκα, Σπανούλη στην ίδια πεντάδα ήταν σελίδα βγαλμένη από το ημερολόγιο του 2014.

Γενικά, αυτό που είδαμε ήταν ένα ρεσιτάλ ασυναρτησίας. Ο Ολυμπιακός θα είναι πολύ καλύτερος όταν ρολάρει, αλλά αυτό το «όταν» μπορεί να απέχει αρκετά στον ορίζοντα της σεζόν.

«Εάν αυτό που δείξαμε ήταν υπεροψία, τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας», είπε ο Μπαρτζώκας μετά το ματς, διαψεύδοντας με τον τρόπο του: «Περισσότερο μας επηρέασε η πίεση που νιώθαμε για τη νίκη», συμπλήρωσε. Και μίλησε, κάπως αινιγματικά, για «εγωιστικές επιλογές».

Η έλλειψη χημείας και αυτοματισμών και το χάσμα των δύο γενεών στα ενδότερα της ομάδας βρέθηκε στο επίκεντρο της συζήτησης μετά τη λήξη του παιχνιδιού.

Το χαμένο αμυντικό ριμπάουντ που ουσιαστικά χάρισε στη Ζαλγκίρις τους νικητήριους πόντους μπορεί να θεωρηθεί παιχνίδισμα της στιγμής (αφού οι ψηλοί του Ολυμπιακού είχαν βγει στην περιφέρεια για να μαρκάρουν το αρχικό σουτ του Γκριγκόνις), αλλά το αλαλούμ στην τελευταία κατοχή δεν δικαιολογείται εύκολα.

Το λιγότερο που περιμένει κανείς, όταν έχει προηγηθεί τάιμ-άουτ  και σύσκεψη πάνω από το μπλοκάκι, είναι αν μη τι άλλο να γίνει ένα σουτ. Ένα ρημάδι σουτ.

ΠΗΓΗ: